ประชาธิปไตยแบบไทยๆ เป็นระบอบการปกครองสุดคลาสสิคแห่งหนึ่งในโลก เป็นความภาคภูมิใจของคนไทยที่มากกว่าสนามบินกลวงๆ ที่เหล่าพันธมิตรไปปิดล้อมเยอะเลยครับ

ประชาธิปไตยในประเทศไทย มีอายุได้ 60 กว่าปีเองครับ อายุขนาดนี้เทียบเท่ากับคนเข้าสู่วัยเกษียณแล้ว มีความนิ่งในภาวะอารมณ์และเก๋าเกมพอดู เป็นที่พึ่งพิงให้กับรุ่นน้องที่ตามมาได้

แต่ในความเป็นจริงแล้ว 60 กว่าปีนั้นเป็นแค่เด็กมัธยมเกรียนๆ คนนึง ที่คิดว่าตัวกูถูกต้องที่สุด อยากจะทำอะไรห่ามๆ ก็ทำเพราะนี่คือสิทธิเสรีภาพที่ตนเองมี ไม่สนใจพ่อแม่ สิ่งแวดล้อม สังคมรอบข้าง หรือคิดถึงอนาคตว่าวันนึงจะเป็นเช่นไร แค่เล่นสนุกไปวันๆ หรือเผ้อฝันไปเรื่อยอย่างไร้จุดหมาย

ระบอบไม่ได้เกรียนนะครับ แต่คนที่มองระบอบนั้นมองในมุมของความเกรียน หลงเชื่อว่าประชาธิปไตยล่มเท่ากับชาติล่ม เสียงของประชาชนที่ผ่านการเลือกตั้งด้วยประชาธิปไตย 4 วินาทีนั้นคือพลังโดยชอบธรรมที่ไม่มีใครคัดค้านหรือคิดต่างได้ ส่วนใครที่ไม่ใช่พวกพ้องตนเองก็ถูกผลักให้อยู่ชายขอบ กดดันจนไม่มีทางเลือกอื่นใด

จุดๆ นึงที่สำคัญและถูกละเลยไม่ได้พูดถึงกันมานาน คือ ประชาธิปไตยคือความใจกว้างที่จะรับฟังและปรับใช้เพื่อให้ทุกคนพอใจ คงคล้ายๆ ที่เวลาปรึกษากับเพื่อนว่าเย็นนี้จะกินอะไรดี โหวตกันเสียงส่วนใหญ่บอกไปกินอย่างนึง แต่ส่วนที่เหลือบอกกินไม่ได้เพราะแพ้อาหาร สุดท้ายเราก็ต้องเลือกอีกร้านเพื่อให้เพื่อนทั้งหมดได้กินพร้อมกัน แม้ว่าจะไม่ใช่มติเสียงส่วนใหญ่ก็ตาม

เสียงโหวตที่ได้รับจึงไม่ใช่ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ หากแต่เพียงเป็นทางเลือกหนึ่งที่ทุกคนคิดว่าน่าจะใช่ แต่ทางเลือกนั้นก็ไม่จำเป็นว่าต้องใช่ทุกครั้งไป

คนที่กุมอำนาจรัฐที่ได้จากระบอบมองว่าการกระทำของอีกฝั่งคือการไม่เคารพระบอบและเสียงส่วนใหญ่ของประเทศ แต่ในอีกมุมนึง ก็ไม่คิดที่จะรับฟัง ตอบข้อสงสัย หรือรับข้อเสนอบางอย่างเพื่อปรับให้การปกครองประเทศนั้นเป็นที่พอใจของคนทั้งประเทศเลย

และไม่ว่าไอ้หน้าไข่แม้ว หน้าเหลี่ยม หน้าหล่อ หรือหน้าไหนๆ ถ้ายังคิดว่าประชาธิปไตยเป็นได้เท่านี้ ต่อให้มีเสื้อเหลือง เสื้อเขียว เสื้อฟ้า ไล่ไปได้ทุกเฉด มันก็จะกลับมาที่เดิมเสมอ

แล้วให้เด็กมันด่าว่าผู้ใหญ่สมัยนี้แม่งเหี้ย เหมือนที่ผมนั่งด่าอยู่ทุกวันนี้

อีกครั้ง ต้องขอบคุณคุณปรเมศร์ ณ kapook อีกครั้ง เหมือนพี่แกจะติดใจกับแก๊ง blogger เลยจัดกิจกรรมถี่เหลือเกินครับ (ดีแล้ว ผมชอบ แผล็บๆๆ) แถมยังได้เสื้อยืดมาใส่อีกคนละตัว ใส่กันเกือบทั้งงานจนนึกว่าจะกลายเป็นลัทธิจริงเหมือนในหนัง ฮา..

ความน่าสนใจของหนังเรื่องอยู่ที่การเอาการ์ตูน หรือภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า “มังงะ” มาสร้างเป็นหนัง บังเอิญผมมีอดีตฝังใจกับพวกแปลงมังงะเป็นหนังเหลือเกิน เหมือนให้ดูเฉพาะกลุ่มคนอ่านมังงะมากกว่า เพราะถ้าผู้กำกับไม่ติดภาพมังงะมากไป ก็จะพยายามสลัดภาพนั้นทิ้งจนเสียรสชาติมังงะอีกเช่นกัน

แต่หนังเรื่องนี้ทำให้ผมประทับใจในการเรียงลำดับเรื่อง แม้ภาพจะดูกระโดดอยู่บ้างบางช่วง แต่โดยรวมแล้วทำให้คนทั่วไปค่อยๆ มองดูตัวละครเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จากการ Flashback เพราะเอาเข้าจริง ไม่มีใครที่นึกถึงเรื่องในอดีตรวดเดียวหมดเหมือนละครไทย แต่จะจำได้เป็นเรื่องๆ เป็นฉากๆ ไปมากกว่า และค่อยๆ เล่าเรื่องไปโดยไม่ตัดโชะเชะเหมือนฮอลลีวู้ดแต่อย่างใด

ตัวโครงของหนังพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ของเพื่อนในวัยประถมล้วนๆ ไม่มีโฟกัสให้เห็นว่าคนเรามันก็ต้องมีเพื่อนมัธยม เพื่อนมหาลัย เพื่อนที่ทำงาน หรือเพื่อนในวงของเคนจิ บทพูดของเคนจิคำนึงพูดถึงการเลิกเป็นร็อคเกอร์เพราะเข้ากับเพื่อนในวงไม่ได้ หรือกับเพื่อนคนอื่นๆ ที่บทพยายามฉายภาพของการไม่มีสัมพันธภาพในๆ กับเพื่อนร่วมงาน มีเฉพาะแต่เพื่อนที่ร่วมเล่น ร่วมเป็นร่วมตายสมัยประถมเท่านั้น

โดยนำเอาเรื่องของความคิดเรื่องยอดมนุษย์กู้โลกแบบเด็กๆ มาคลุมไว้ให้ดูสนุกมากขึ้น

ผมอยากดูภาคสองต่อ พอๆ กับหาการ์ตูนเรื่องนี้อ่าน ต่อมาคือ อยากหา OST. ของหนังเรื่องนี้มาฟังครับ เพราะเพลงประกอบหนังอยู่ในช่วงร็อคยุค 60-70 มีทั้งแบบสากล และแบบเนื้อญี่ปุ่นด้วย

ระหว่างทางกลับบ้าน ผมลองนึกย้อนกลับไปตอนประถม โชคยังดีที่ประถมกับมัธยมเป็นเพื่อนเซตเดียวกันหมด หน้าตายังพอจำได้บ้าง แต่รายละเอียดของเหตุการณ์ในอดีตจำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง คิดแล้วก็สนุกดีเหมือนกัน เพราะอีกไม่กี่วัน ผมก็จะได้กลับไปเจอเพื่อนกลุ่มนั้นอีกครั้งแล้ว

และคงไม่ถามเรื่องสัญลักษณ์ที่คุ้นตาตั้งแต่สมัยเด็ก จะร่วมสมัยกว่านั้นด้วยการถามว่า “เหลือง” หรือ “แดง” ฮา..

ปล. เอา link มาฝาก จากกระปุกครับ

- เรื่องย่อ 20th Century Boys : มหาวิบัติ…ดวงตาถล่มล้างโลก
- นักแสดงนำภาพยนตร์ 20th Century Boys
- คลิป ตัวอย่างหนัง 20th Century Boys
- ตัวอย่างหนัง ภาพยนตร์ 20th century boys มหาวิบัติ…ดวงตา ถล่มล้างโลก

สัญญาณแรก เริ่มจาก Ipod Nano รุ่นใหม่ที่สนับสนุนการแสดงผลภาษาไทยอย่างเป็นทางการ (เสียที) แล้ว App Store หรือที่ขายเกมสำหรับลง iPod Touch และ iPhone ก็มีสำหรับประเทศไทยเช่นกัน และมีเสียงหลุดรอดมาว่า Genius ใน iTunes ที่ยังใช้กับภาษาไทยไม่ได้นั้น มีแผนว่าจะทำให้ support ได้เช่นกัน ขึ้นอยู่กับว่ามีคนไทยใช้งานฟังก์ชั่นนี้มากน้อยแค่ไหน

ต่อมา แอปเปิ้ลได้เปิด Online Store หรือการซื้อขายแมค, ไอพ็อด และอุปกรณ์เสริมผ่านเว็บไซต์ apple.com ของประเทศไทย พร้อมๆ กับประเทศอื่นอีก 4 ประเทศในละแวกอาเซียน ได้แก่ เวียดนาม, ฟิลิปปินส์, อินโดนิเซีย และมาเลเซีย

มีการเปิดเว็บขายของ ย่อมทำให้ราคาของถูกลง ใช้โปรโมชั่นนักเรียน-นักศึกษาซื้อเครื่องได้ถูกกว่าราคาปกติถึง 2,000 บาท เหมือนซื้อที่ร้าน (แต่ลดราคาเยอะกว่าที่อเมริกาอีกเน้อ) ไม่เสียค่าจัดส่ง (ถ้าของมีมูลค่ามากกว่า 2,000) เรียกได้ว่า iStudio หรือ Reseller ต่างๆ เริ่มร้อนๆ หนาวๆ บ้างแล้ว

เลยเกิดเหตุการณ์ที่ประหลาดใจในพักนี้ จากปากพนักงานขาย มีการขยายสาขามากขึ้นเป็นพิเศษ มีการพรีเซนต์สินค้าแบบมากมาย ทั้ง Live Demo ตัว Mac OS หรือ iPod เหมือนพยายามทำแต้มเก็บผลงานให้มาก เผื่อจะได้มีเอี่ยวเมื่อมีการเปิดสาขา Apple Store จริงๆ

อีกเรื่องที่น่าสนใจ แม้จะเป็นข่าวลือที่กองเชียร์แอบลุ้นอยู่มากมายก็คือ iPhone กำลังจะมาเมืองไทยปีหน้า! ข่าววงในของผมนั้นค่อนข้างให้น้ำหนักกับเรื่องนี้มากพอสมควร แม้จะไม่มีหลุดออกมาชัดเจนขนาดนั้น แต่ข่าวเรื่อง 3G ที่หลายค่ายจะเริ่มให้บริการต้นปีหน้าแน่ๆ น่าจะใช้กลยุทธ์ iPhone เป็นตัวนำร่องให้ดึงดูดผู้ใช้บริการมากขึ้น อย่าลืมว่า แม้มือถือ 3G จะมีหลายรุ่น แต่ iPhone ถือเป็น Premiem สุดในตลาดนี้แล้ว

ยิ่งข้อมูลตอบลูกค้า สำหรับตอบปัญหาเมื่อลูกค้าโทรมาไม่ปฏิเสธเต็มตัวเหมือนเรื่องอื่นๆ หรือปัดว่าแล้วแต่น้องเปิ้ลจะกรุณา แต่เล่นพูดว่า ให้รอคอยฟังข่าวอีกครั้งหนึ่ง ผมว่านี่เป็นการบอกใบ้ในตัวแล้วว่า มันใกล้เข้ามาแล้ว

และประเด็นสุดท้าย การตลาดของแอปเปิ้ลน่าจะเน้น Go East อย่างเต็มตัว หลังจากที่ฝั่ง West เดี้ยงด้วยพิษเศรษฐกิจเป็นแถว ความอิ่มตัวของอุตสาหกรรมนี้เริ่มเกิดขึ้น แต่ขณะเดียวกันความต้องการใช้งานฝั่งเอเชียยังคงมีอยู่สูง ในประเทศไทยนั้นต้องขึ้นอยู่กับว่า แอปเปิ้ลจะเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ตัวเองที่คนอื่นมองอย่างไร ในเมื่อ Reseller ทั้งหลายพยายามสร้างภาพให้แมคเป็นของ Hi-End หรือสูงเกินเอื้อมจนเกินไป

เดาว่าหมากต่อไปของแอปเปิ้ล น่าจะเริ่มจากบริการหลังการขายที่รองรับการซื้อของจาก Online Store และ iPhone อาจจะเป็นช่องทางของ MCC แบบเดิม ให้รองรับมากขึ้น และที่สำคัญคือ ผมว่าเราอาจจะได้เห็น Apple Store ภายในปี 2010 ก็เป็นได้ครับ

ฟันทิ้ง!

เป็นความภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงขนาดที่เดินดูงานศิลป์สวยๆ ไปพร้อมยืดอกไป เหมือนว่าสถานที่แห่งนี้ผมมีส่วนร่วมในการทำให้มันเกิดขึ้นได้ เพราะโปรเจคนี้เกิดขึ้นในสมัยอดีตผู้ว่ากทม. พิจิตร รัตตกุล พอถึงสมัยอดีตผู้ว่าชิมไปบ่นไป เสือกอยากให้เป็นห้างซะงั้น ทำให้ศิลปินออกมาต่อต้านและเรียกร้องให้โครงการนี้เป็นสิ่งที่ควรจะเป็นผมจำได้ว่าตอนเลือกตั้ง ผมเลือกคุณพิจิตรอีกครั้งเพราะเรื่องหอศิลป์ล้วนๆ แต่ก็ไม่ได้รับเลือก พอเป็นคุณอภิรักษ์ ผมก็เลือกอีกครั้งก็เพราะหอศิลป์เหมือนกัน

นานๆ ทีจะได้มีความรู้สึกถึงความคุ้มค่าของเงินภาษีที่จ่ายไป หอศิลป์นี้ใช้งบประมาณ 500 ล้านบาท ผมว่ามันไม่แพงเลยถ้าเทียบกับค่าน้ำชาของเมกกะโปรเจคที่ไม่เกิดผลหรือสร้างคุณค่าใดๆ ให้สังคม และอาจจะเป็นความตั้งใจของหอศิลป์นี้ ที่ทางเดินที่เชื่อมกับ skywalk มีผังของโครงการเครือข่ายรถไฟฟ้าทั้งระบบ ภายใต้หัวข้อการนำเสนอแบบเจ็บแสบว่า “ถ้าเมืองไทยไร้คอร์รัปชั่น”

หอศิลป์แห่งนี้มีทั้งหมด 9 ชั้น ใต้ดิน 3 ชั้น ด่านฟ้าอีกชั้นนึง การออกแบบแม้ข้างนอกจะดูทึบๆ ไปหน่อย แต่ภายในค่อนข้างโล่ง มีพื้นที่ทั้งการจัดนิทรรศการ ห้องประชุม ห้องสมุดศิลปะ และห้องกระจกเล็กๆ สำหรับการแสดง ทีแรกเหมือนตัวเองอยู่ในสยามพารากอนตรงที่มีบันไดเลื่อนพาดไปมา แต่ที่นี่ดูโล่งและเป็นระเบียบกว่า อ้อ.. สำหรับผู้พิการมีสิ่งอำนวยความสะดวกให้อย่างดีเลยครับ ขอชมเชยๆ

ผมเดินดูงานนิทรรศการรอยยิ้มสยามครบทุกชั้น ทุกชิ้น แต่พวกหนังหรือวิดิโอไม่ได้ดูนานเท่าไหร่ครับ มีผลงานหลายชิ้นที่มีการนำเสนอแบบสื่อผสมที่น่าสนใจ จนแอบคิดไปว่าน่าจะไปยุให้รุ่นน้องจัดแสดงผลงานธีสิสแบบนี้บ้าง หรือผลงานอีกหลายชิ้นเป็นของศิลปินระดับประเทศ และชื่อเจ้าของผลงานก็ระดับประเทศอีกเช่นกัน

มีอาสาสมัครพาชมนิทรรศการด้วย แต่ไม่ได้ใช้บริการครับ ที่แอบเห็นคือเหมือนมีกิจกรรมเล็กๆ เป็นใบงานสำหรับเด็ก ให้ลองหางานศิลปะตามรูปในใบงานและตอบคำถามให้ครบ ก็น่าสนุกดีเหมือนกันครับ

เอาเป็นว่าดูภาพข้างล่างดีกว่าครับ หรือไม่งั้นลองหาเวลาว่างไปเดินชมงานศิลปะสวยๆ ถ้าใครชอบถ่ายรูปก็ลองไปถ่ายแนวอินทีเรียก็ได้ครับ มีมุมสวยๆ ให้เลือกเยอะเหมือนกัน

ถ้าเป็นไปได้ ประเทศไทยมีที่แบบนี้เยอะๆ เดินทางสะดวกหน่อย คงดีไม่น้อย

ปล. แถมประวัติของหอศิลป์กรุงเทพฯ จาก wikipedia ครับ

[ดูแบบ slideshow]

แรกเริ่มสุดเกิดจากสัปดาห์ก่อนทีมที่ออฟฟิตขาดคน เลยต้องโทรตามเพื่อนๆ น้องๆ มาเตะกัน เริ่มต้นมากันอยู่ 3 คนครับ! พอวันเสาร์ก็เตะกับเพื่อนของเพื่อนที่เกิดอาการอยากเตะขึ้นมา เพราะ 1 ใน 3 ที่ไปเตะกับผมกลับไปคุยให้ที่ทำงานฟัง เลยนัดกันมาเตะอีกที คราวนี้รวบรวมกันได้เป็น 5 คนครับ

พอไปเตะเสร็จ ก็มาอัพเดทให้ฟังในกลุ่มขาเหล้า ไปๆ มาๆ ทุกคนในวงเริ่มอยากมาเตะบ้างครับ เลยคิดกันจริงจังว่า ตั้งชื่อสโมสรมันซะเลย เป็นชื่อเรียกให้จำกันง่ายๆ โดยตั้งจากถิ่นที่อยู่กัน คือ แถวๆ อโศก เลยได้ชื่อทีมออกแนวการ์ตูนเล็กน้อยว่า Asoke Ranger FC

ความสนุกของโปรเจคทีมฟุตบอลนี้คือ พอมันได้ชื่อทีมแล้ว มันก็ต้องมีตราประจำสโมสรครับ มีตราแล้วก็ต้องมีเสื้อทีม มีเสื้อทีมก็ต้องมีเว็บไซต์ของทีม และอะไรอื่นๆ ตามมา ฝีเท้าเป็นเรื่องเล็กครับ แต่อุปกรณ์เสริมเรามากมายจริงๆ มีการเขียนข่าวอัพเดทประจำสโมสรส่งต่อกัน มีทีมงานถ่ายรูปพร้อมเตรียมลงเว็บเรียบร้อย และกำลังจะทำเพลงเชียร์ประจำสโมสรอีก ครบเครื่องมากๆ เผลอๆ เราจะไปไกลกว่าทีมเก่งๆ ที่ตั้งกันมานานซะอีกครับ ฮ่าๆๆ

กลายเป็นว่า Asoke Ranger ไม่ได้มีความหมายแค่ในเชิงชื่อทีมฟุตบอลครับ แต่เหมือนเป็นที่รวมตัวกันของคนหลายสาขาที่เรียนมาจากที่เดียวกัน สิ่งแวดล้อมเดียวกัน จบออกมาต่างแยกย้ายไปทำงานกัน คนที่ไปทำเรื่องลงเสียงให้โฆษณา ก็อาสาทำเพลงเชียร์ ใครเป็นช่างภาพก็ถ่ายรูปการแข่งขัน ส่งให้ผมที่ถนัดเรื่องเว็บเป็นคนเอาลง คนที่ออกแบบเก่งก็ดูแลเรื่องเสื้อ ตราสโมสรกันไป

ขณะเดียวกัน ผมก็แอบหวังว่า มันจะเป็นก้าวเล็กๆ ของโมเดลการจัดการสโมสรฟุตบอลแบบเทพๆ ที่เมืองไทยกำลังจะเป็นอยู่นะครับ

ปล. ติดตามความเคลื่อนไหว และข่าวสารของทีมได้ที่ http://asokeranger.f1techno.com

ปล.2 ใครสนใจเข้าร่วมทีม ไปลงชื่อในเว็บนั้นได้ครับ ฮ่าๆๆ

คราวก่อนที่มาผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าต้องมาทางไหน ตื่นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนั่งอยู่หน้าร้านอาหารชื่อดังในตลาดอย่าง “ติ๊กโภชนา” แล้ว พอกินอิ่มก็จำไม่ได้อีกเช่นกันว่าออกไปยังงัย เพราะหลับต่อได้อย่างรวดเร็ว

ความตื่นเต้นในการมาเยือนนครชัยศรีคราวนี้ไม่ใช่ความสามารถในการ “นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นแดก” ของผมเหมือนคราวก่อน แต่เป็นความแปลกตาแปลกใจกับการพบเห็นตลาดเก่าๆ สองข้างทางที่เป็นอาคารไม้ ตั้งอยู่ริมน้ำพร้อมวิถีชีวิตเล็กๆ ของผู้คนมากกว่า มีทั้งของกินอร่อยๆ ราคาย่อมเยา, ของกินที่เคยอร่อย แต่ราคาไม่ย่อมเยาแล้วอย่าง “ติ๊กโภชนา” หรือข้าวของโบราณที่คนยุคผมทันเห็นและตื่นเต้นไปกับมัน ผิดกับเด็กที่นั่งอยู่ที่ร้านที่ทำสีหน้าเฉยๆ

จริงๆ แล้วผมเชื่อว่า คนกรุงเทพต่างเสาะแสวงหาวิถีชีวิตเล็กๆ เป็นเมืองเล็กๆ ที่มีพร้อมแต่พอเพียงเสมอครับ ลำพังแค่เมเจอร์ อเวนิว รัชโยธิน ที่ปรับลุคให้กลายเป็นเมืองเล็กๆ บรรยากาศดีๆ แค่นี้ก็ดึงดูดให้คนไปเดินเอาเท่ หรือกินบรรยากาศได้โดยไม่ต้องเดินทางออกจากเมืองแต่อย่างใด

พอออกจากนครชัยศรี ถัดไปอีกหน่อยก็เป็นตัวเมืองนครปฐมแล้วครับ ด้วยความชำนาญทางผมก็ลัดเลาะจนไปถึงพระปฐมเจดีย์ นึกถึงวันวานเก่าๆ ชะมัดเลยครับ เพราะผมมีเหตุการณ์ติดตรึงใจกับนครปฐมอย่างต่ำ 3 เหตุการณ์เลยทีเดียว ฮ่าๆๆ

มาถึงนครปฐม ไม่มาไว้พระปฐมเจดีย์ถือว่ามาไม่ถึง แต่ถ้าไม่ได้กินอาหารหน้าองค์พระ เหมือนไม่ได้มาเลยครับ เสียดายที่วันนี้มีการจัดงาน น่าจะเป็นงานกาชาด มีการออกร้านมากมายรอบองค์พระ ส่วนร้านอาหารก็ไปอยู่นอกกำแพงวัดแทนครับ

อาหารอร่อยๆ นี่มีหลายอย่างครับ แล้วแต่ชอบ แต่ที่จะแนะนำคือไอติมภูธร ผมชอบไอติมเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว และไม่เกี่ยวด้วยว่าจะเป็นรสแบบไหน จะสมจริงหรือไม่ แต่ผมชอบสังเกตรสชาติว่ามาจากวัตถุดิบที่ดีหรือเปล่า เพราะถ้าดี มันจะทำให้รสชาติแตกต่างจากที่อื่น

เสียดายที่ไม่มีไอติมรสส้มโอ เพราะนครปฐมขึ้นชื่อเรื่องส้มโอ แต่ผมไปซัดไอติมทุเรียนแทน ถือว่าใช้เทียบเคียงกันได้ ฮ่าๆๆ

และเสียดายอีกเช่นเดียวกัน ที่ตระเวนเที่ยวโดยใช้เวลาเพียง 3 ชั่วโมงเท่านั้น เรื่องเล่าระหว่างทริปไม่มีแล้ว แต่เรื่องในอดีตมันเย๊อะะะะะ… เอาเป็นว่าดูรูปไปพลางๆ แทนแล้วกัน ถ่ายด้วย F480 คร้าบบ

[ดูแบบ slideshow]

พอมาถึงยุค  Social Network แล้ว มีผู้เล่นหน้าใหม่เข้าสู่วงการเยอะมาก เด็กประถมก็เล่นเกมเป็น มี Hi5 กันแล้ว เหมือนโลกออนไลน์จะลดช่วงอายุเวลาของผู้เล่นลงไปเรื่อยๆ ขณะที่หน้าแก่ๆ เก่าๆ ก็ยังอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากัน ทำให้คนเล่นอินเทอร์เน็ตเยอะมาก มากเสียจนใครบางคนแอบคิดว่า ถ้าเราทำอะไรไป ใครจะมาตามตัวเจอกันได้

ในอดีต เคยมีคดีความมากมายที่เกิดขึ้นจากความคะนองของผู้ใช้งาน ศัพท์เฉพาะทางเรียก “เกรียน” จนทำให้เว็บบอร์ดหลายแห่งใช้การยืนยันตัวผู้ใช้งานอย่างเป็นระบบมาจัดการ เผื่อเกิดเรื่องอะไรจะได้ตามตัวกันถูก หรือใช้เทคโนโลยีเดิมๆ อย่างการตามเช็ค IP กัน นี่ก็ยังนิยมอยู่ครับ

แต่ความน่ากลัวมันเกิดขึ้น สืบเนื่องจากกระทู้หน้าหนึ่งในเว็บพันทิบดอทคอม ห้องตากล้อง เป็นกระทู้แนะนำชื่อ พฤติกรรมแย่ๆ ที่ทำให้วงการถ่ายภาพด่างพร้อย ที่พูดถึงตากล้องที่โกงลูกค้าหลายราย บังเอิญว่าตากล้องคนนั้นเป็นคนที่ผมรู้จักอย่างดีซะด้วย เวลาอ่านกระทู้ไปจึงได้เห็นข้อมูลที่แต่ละคนสืบค้นและโพสประจานความชั่วร้ายกัน จริงบ้าง เท็จบ้างตามเรื่องไป

ความน่าสนใจยิ่งไปกว่านั้นคือ กระทู้นั้นนอกเหนือจากข้อมูลทั่วไปอย่าง สถานศึกษา เบอร์โทรศัพท์ ที่อยู่ ที่ถูกนำมาโพสแล้ว ยังมีเรื่องของสถานที่ฝึกงาน หรือที่ๆ เขากล่าวอ้างว่าเคยทำงานมาก่อน และหลักฐานชี้ตัว แสดงหน้าตาอย่างชัดเจนจนเรียกได้ว่าดิ้นไม่หลุดแน่นอน นั่นคือ Hi5 และ Multiply!

ที่ถูกตามไปด่าเยอะหน่อยคือใน Multiply ซึ่งในเมืองไทยเป็นที่รู้กันว่าเป็นแหล่งรวมตากล้อง ใครๆ ต้องไปโพสรูปที่นั่นเพื่อหางานเสมอ เลยถูกคนรู้จัก เพื่อนร่วมวงการ หรือลูกค้าตามไปด่ากัน ส่วน Hi5 ดูค่อนข้างเป็นส่วนตัวกว่า มีรูปเพื่อนๆ ใน Top Friend เยอะคงเกรงใจ ไม่กล้าตามไปด่าเท่าไหร่นัก

ลองคิดเล่นๆ นะครับว่า เมื่อมี Social Network แล้ว เราไว้ใจที่จะใส่ข้อมูลจริงลงไป ในทางกลับกัน เทคโนโลยีการสืบค้นก็มีความสามารถมากพอที่จะประมวลข้อมูลจริงเหล่านั้นออกมาให้เราเช่นกัน กลายเป็นว่า ถ้าวันนึงไปทำใครเจ็บแค้นขึ้นมา เราอาจถูกตีโต้จนไม่ทันได้ตั้งตัวง่ายๆ บวกกับกระแสสังคมที่ชอบ “กระทืบซ้ำ” อยู่ด้วย กว่าจะแก้ต่างว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นอย่างไร ก็คงกระเด็นกระดอนไปไกลเกินกว่าจะตั้งตัวได้แล้วครับ

วันนี้คุณลองเสิร์ชชื่อของคุณแล้วหรือยังครับ?

ในราคา 15,000 บาทขึ้นไปนั้น ผู้ท้าชิงที่รอขึ้นเวทีมีตั้งแต่ Smartphone อย่าง HTC หลายรุ่น, Omnia รุ่นพี่ของ F480 หรือชื่อเรียกของมันว่า “Tocco”, Nokia E Series และที่สำคัญคือ มวยรุ่นสดๆ อย่าง iPhone ที่ท้าตีชาวบ้านไปทั่ว

จริงอยู่ที่ F480 นั้นออกมาก่อน Omnia และแม้จะพูดไม่ได้เต็มปากว่า มันเกิดมาเพื่อมาฆ่า iPhone เท่าไหร่นัก เพราะเอาเข้าจริงแล้ว ระบบปฏิบัติการของทั้ง F480 และ Omnia ที่เป็นทั้งระบบบ้านๆ กับ Windows Mobile 6 ก็ยังด้อยกว่า iPhone อยู่หลายขุมนัก แต่ก็สร้างความฮือฮาให้กับวงการพอสมควรที่นำเอาฟังก์ชั่นการ “ถูไถ” มาสู้กับ iPhone ได้อย่างสนุก สนุกกว่าตอน HTC Touch ทำถูไถเลื่อนเมนูเยอะเลยครับ

สิ่งแรกที่ F480 ได้ฆ่า iPhone คือกล้องครับ มีมาให้ 5 ล้านพิกเซล! คือกะฆ่าให้ตายเลยครับงานนี้ และเป็นมือถือไม่กี่รุ่นที่บ้าพลังเรื่องกล้องขนาดนี้ จริงๆ 5 ล้านฟังดูเหมือนยิ่งใหญ่ หรือคิดกันไปไกลว่าใช้แทนกล้องดิจิตอลได้เลย ยังงัยเสีย ผมว่ากล้องดิจิตอลก็ยังเหนือกว่ากันเห็นๆ ตราบใดยังไม่มีค่ายมือถือไหนบ้าพอจะใส่ชิปกล้องลงมือถือ ฮ่าๆๆ

เรื่องต่อมาคือขนาดครับ สังเกตได้ว่าขนาดอยู่ในแค่อุ้งมือเท่านั้น ไม่เหมือนกับ iPhone หรือ Omnia ที่ใหญ่กว่าพอสมควร ข้อนี้เหมาะแก่การใช้งานจริงมากกว่ามือถือที่ทำเป็นเท่เยอะเลยครับ อีกทั้งวัสดุที่ใช้ก็แข็งแรง ฝาหลังเป็นโลหะด้วย หรือจะเปลี่ยนเป็นฝาหนังที่แถมมากับเครื่องที่ยาวมาปิดหน้าจอได้ ก็เลือกตามสะดวก ถือว่างานนี้มีครบ ไม่ต้องซื้อซิลิโคนแต่อย่างใด 

เมื่อกี้พูดถึงการทำงานแบบ “ถูไถ” ไปบ้างแล้ว พูดภาษาฝรั่งเรียกว่า “Touch Screen” นั่นเอง ในเรื่องการตอบสนองต่อการกด ผมว่าดีกว่าการใช้ปากกาจิ้มๆ ใน smart phont มาก หรือถ้าเทียบกับ iPhone ผมคิดว่าสูสีเลยทีเดียว มีการเลื่อนซ้ายขวา-ขึ้นลงได้สมบูรณ์ หรือถ้ามันวิ่งเร็วไปหน่อยก็ใช้ปุ่มบังคับขึ้นลงที่อยู่ด้านข้างของเครื่องก็ใช้งานแทนได้

อีกเทคนิคนึงของการ “ถูไถ” ที่น่าใช้คือ เมื่อเราเปิดหน้า Phonebook หรือ SMS แล้วมีข้อมูลเยอะๆ ถ้าเราลากจากบนลงล่าง ทางด้านขวามือ จะวิ่งช้ากว่าลากทางซ้ายมือครับ เวลาไล่รายชื่อลงไปท้ายๆ ใช้ถูทางซ้ายก็จะสะดวกมากขึ้น

เสียอย่างเดียว ที่ไม่มีการ rotate หน้าจออัตโนมัติ และฟังก์ชั่น “แหวก” ของ iPhone เพื่อซูมเข้าไปดู ไม่งั้นเทพจ๊อบคงกลุ้มน่าดู ฮี่ๆๆ..

ยังไม่หมดครับ interface ของโปรแกรมใน F480 ใช้งานง่ายและครบเครื่อง ผมยกตัวอย่างเรื่องการจัดการ Bluetooth ที่เป็นไฮไลท์ของ F480 นะครับ ชื่อเครื่องจะขึ้นเป็นวงกลมตรงกลาง ส่วนเครื่องอื่นๆ ที่หาเจอนั้น จะเป็นวงกลมเล็กๆ ขึ้นอยู่รอบๆ ถ้าอยากจะเชื่อมต่อกับเครื่องไหน ก็ลากเข้ามาที่วงกลมตรงกลางได้เลยครับ เป็นการทำงานที่เข้าใจง่ายและเท่มากๆ

ยังงัยแล้ว ผมก็ยังไม่เชื่อว่า iPhone คือมือถือที่น่าใช้ที่สุดครับ แต่เป็นมือถือที่หวือหวาที่สุดมากกว่า และ F480 นั้น แม้จะทำท่าเหมือนจะมาฆ่า iPhone แต่ก็คงเป็นเพียงแค่มาขัดขาไม่ให้วิ่งฉลุยไปไกลเพื่อนฝูงหรอกครับ เพราะเอาเข้าจริงแล้ว โปรแกรมที่มากับเครื่องนั้นไม่ยืดหยุ่นมากพอที่จะใช้งานแนวธุรกิจได้อย่างที่ iPhone คิดจะชนกับ Blackberry

ถ้าเป็น Home User หล่ะก็ iPhone ก็ iPhone เหอะ งานนี้มีเหนื่อยแน่

พอมาใช้ Mac OS X ผมไปลงเอยกับพี่เป็ด Cyberduck ครับ มีคน review ไว้ว่าใช้งานง่ายและสะดวก ที่สำคัญเป็นเมนูภาษาไทยเสียด้วย แม้ว่ามันจะไม่เหมือนกับ CuteFTP ตรงที่การแสดงผลไม่มีหลายๆ หน้าต่างเพื่อให้ลากไปมา หรือแสดงสถานะว่าไฟล์แต่ละไฟล์ไปถึงไหนอยู่ในหน้าเดียวกัน กลับขึ้นเป็น popup แทน แต่โดยรวมก็ถือว่าดีใช้ได้

และแล้วก็เกิดปัญหาขึ้นครับ อยู่ๆ พี่เป็ดของผมก็ใช้เวลาในการ upload หรือ download นานมาก นานแบบว่าโหลดไฟล์ขนาด 1.7 Mb ใช้เวลามากกว่า 2 ชั่วโมง! ทีแรกคิดว่าเป็นปัญหาจากทาง server ผมเมล์ถามตอบอยู่หลายครั้ง ทางนั้นก็บอกว่าไม่มีปัญหาใดๆ หรือพยายามลองใช้ FTP ผ่าน windows ก็ไม่สามารถเข้าได้อีกเช่นเดียวกัน

ครั้นจะ upload ทีละไฟล์แบบที่ลง wordpress แบบคราวก่อนนี่ก็ไม่ไหวแล้วครับ กลัวไม่สมบูรณ์เหมือนคราวที่แล้ว

เลยลองหาโปรแกรมอื่นมาลง ปรากฎว่าความช้าหายปลิดทิ้ง เร็วปื๊ดๆ เหมือนเดิม แถมหน้าตาก็คล้ายๆ หรือดูง่ายกว่าพี่เป็ดด้วยซ้ำครับ

โปรแกรมนี้มีชื่อว่า Fetch ครับ หลังจากที่ลองใช้ upload และ download แล้วอยู่ในขั้นดีมาก (เพราะมันเร็วกว่าเดิมเยอะ) ส่วน function มาตรฐานของโปรแกรมแนวนี้มีครบครับ click ขวาเลือก get info เพื่อตั้งค่า permission ได้อย่างสบายๆ

อยากให้มีโปรแกรมดีๆ ง่ายๆ ไม่ต้องอะไรมากแต่ครบทุกการใช้งาน และแครกได้ ฮ่าๆๆ แบบนี้บนวินโดนส์บ้างครับ

ปล. มีตังแล้วผมจะซื้ออุดหนุนเขาแน่ครับ

ลงทะเบียนหน้างาน อภินันทนาการจาก นปก. ทีม มีให้เลือกทั้งแบบน้ำเงินเขียวเข้ม หรือแดงแปร๊ด

ทุกคนเติบโตขึ้นตามกาลเวลา ผมก็ว้าวุ่นตามประสาของผม พอกลับมาในแนวทางที่ตัวเองชอบอย่างเรื่องบล๊อค (หรือในยุค 1.0 เรียกกันว่า “ไดอารี่”) ก็คงจะดูช้าเกินไป ตามใครไม่ทัน แต่พอได้มางานนี้แล้วยังใจชื้นได้หน่อยว่า อย่างน้อยเราก็มีแฮนดิแคปเรื่องฝีมือการเขียนไม่น้อยน่าใครเหมือนกัน ฮ่าๆๆ แต่ในเรื่องที่เหลืออย่างเช่นตีม ปลั๊กอินต่างๆ การแก้ไขปัญหาการใช้งาน หรือแม้กระทั่งการโปรโมทนั้น ไม่ประสีประสาใดๆ เลยครับ มางานนี้จึงหวังมาตวงเอาอย่างเดียว

คนเยอะจริงๆ ครับ บรรยากาศครึกครื้นใช้ได้

Wordcamp หรือรวมพลคนใช้งาน Wordpress ในวิทยากรบางท่านให้บรรยากาศเหมือนอยู่ในงานรวมพลของเหล่าบล๊อคเกอร์มากกว่า แต่ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีนะครับ เพราะ “แก่น” ของมันไม่ได้อยู่ที่โปรแกรมที่ใช้งานจะเป็นของค่ายไหน เป็น Movable Type, Wordpress, Blogger หรือ Exteen ก็ตาม แต่อยู่ที่เนื้อหาที่ทุกคนร่วมกันเขียนลงไปในสังคมอินเทอร์เน็ตต่างหากครับ น่าแปลกใจคือ งานนี้แม้จะเกิดขึ้นครั้งแรก แต่ผู้คนมาเยอะจนเต็มห้องประชุมใน TCDC เลยครับ หลายท่านมีอายุมากกว่าผม แต่มีความสนใจเรื่องของการแชร์ประสบการณ์และความรู้ อีกหลายท่านถ่ายทอดมุมมองความคิดด้วยวิธีการที่ต่างกัน และอีกหลายท่านทุ่มเทเวลาเพื่อพัฒนาให้โปรแกรมนั้นใช้งานง่าย ทั้งการแปล การนำเสนอ Plugin ดีๆ หรือการอธิบายให้มีความน่าสนใจ

เป็นช่วงที่ดูขัดหูขัดตาพิลึกครับ เอาคนติ๊สๆ มาอยู่กับคนเนิร์ทๆ ได้ยังงัย ฮ่าๆๆ
(ป๋าเต็ด Feat. บอยด์ โกสิยพงศ์)