UP2GU.NET

หลังจากจับพลัดจับพลูไปนั่งฟังผู้กำกับหนังสารคดีหน้าใหม่ในโครงการ Fuse จึงได้เจอะกับตัวจริงเสียงจริงของผู้ผลิตรายการไอทีแนวใหม่ อย่างพี่กล้า ณ Duocore ที่บอกแค่ว่า รายการความยาว 42 ตอนนั้น ใช้ทีมงานกันแค่ 4 คน ได้แก่ พิธีกรสองคน ตากล้องคน และตัดต่ออีกคน! ต้นทุนก็ไม่มากมายอะไร แค่ DVD เปล่าแผ่นเดียวเท่านั้นเอง ส่วนทุกอย่างก็ยืมเค้าหมด

คืนนั้นเอง ผมก็พยายามหารายการ Podcast อื่นๆ ที่ดูสนุกได้สาระใกล้เคียงแบบนั้นบ้าง แต่ก็ยังไม่พบเลยครับ จึงคิดโปรเจคเล่นๆ ทำสนุกๆ ว่า น่าจะมีรายการ Podcast ที่พูดกันถึงเรื่องบอลบ้าง เพราะลำพังรายการใน True Visions เจ้าของสิทธิ์เผยแพร่ภาพในเมืองไทยแต่ผู้เดียวนั้นก็ห่วยแตกเหลือทน ที่แย่เพราะมันไม่มีการวิเคราะห์ใดๆ แย่กว่ารายการเล่าข่าวตอนเช้าเสียอีกครับ

อีกอย่าง คนดูบอลก็เยอะ เว็บที่มีข้อมูลเรื่องบอลก็แยะ ถ้ามีคนจับประเด็นมาพูดคุยกันทุกสัปดาห์ก็คงดี อย่างน้อยจะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อหนังสือพิมพ์ฟุตบอลที่เขียนเรื่องการเดินทางไปสนามบอลครึ่งหน้ากระดาษแล้ว ฮ่าๆๆ

พลพรรคร่วมงานตอนนี้ มีผมกับสมหมู (อีกแล้ว) อยู่ในช่วงตกลงเวลาที่ชัดเจนอยู่ว่าจะเป็นวันไหนกัน คาดว่าหลังจากที่มันว่างงานประมาณช่วงกลางเดือนตุลา น่าจะได้เห็นกันครับ

หรือหากว่าใครสนใจร่วมทีม ติดต่อมาได้นะครับ

โปรเจคนี้เคยคุยกับรุ่นน้องมาตั้งแต่งานรับปริญญาเมื่อปีที่แล้ว ผ่านมาครึ่งค่อนปีนี้ถึงได้เริ่มจะทำให้เป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นกว่าแต่ก่อน

นั่นคือโปรเจคของการสร้างแบรนด์ให้กับงานฟรีแลนด์อย่างการถ่ายรูป ไม่ว่าจะเป็นงานรับปริญญา งานศพ งานบวช งานแต่ง ที่เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็จ้างช่างภาพสมัครเล่นไปถ่ายงานกันทั้งนั้น

แต่ปัญหาก็คือ ช่างภาพแต่ละคนก็กระจายตัวกันรับงาน จริงอยู่ว่าถ้าช่างภาพเก่งๆ ค่าตัวหลักพันหลักหมื่น เขาเลือกจะรับงานเดี่ยวก็ได้ แต่ถ้าช่างภาพขาเล็กหล่ะ ฝีมืออย่างเดียวเท่านั้นหรือที่จะบอกได้ว่าเขาจะได้รับค่าแรงเท่าไหร่

ผมมีความคิดว่า อย่างเช่นงานรับปริญญา ความเนี๊ยบของภาพอาจมีความสำคัญใกล้เคียงกับความรู้สึกและเรื่องราวของภาพนั้น เราอยากจะถ่ายรูปกับเพื่อนร่วมรุ่น รุ่นน้องในคณะ คนที่แอบกรี๊ดแต่ไม่เคยมีรูปคู่ อาจารย์ผู้สอน หรือญาติพี่น้องที่เดินทางมาไกลเพื่ออยากถ่ายรูปด้วย

ดังนั้น การได้รับรูปที่มีคุณภาพ คุ้มราคา กับการบริการที่ดี สนุกสนาน จึงเป็นสิ่งที่ต้องใส่ใจ และเรื่องต่างๆ เหล่านี้ พวกเราเด็กเทคโน มศว ก็ล้วนมีกันอยู่ในสายเลือดทั้งนั้น

มันคงเป็นเรื่องที่ดี ถ้าเรามีการจัดการให้คุณภาพของงานออกมาใกล้เคียงกัน มีการคัดเกรดคุณภาพของช่างภาพ เพื่อให้ลูกค้าได้เลือกตามความพอใจ โดยจบที่เราเจ้าเดียว หมายถึงว่าลูกค้าดูพอร์ตแล้ว ยังงัยเสียก็ต้องเลือกใช้บริการจากเราอยู่ดี โดยไม่ต้องดูพอร์ตเจ้าอื่นต่อ เพราะเรามีช่างภาพในสังกัดเยอะ และหลากหลาย

มีการทำ Artwork เพื่อเพิ่มมูลค่าให้กับงาน เท่าที่สังเกตคือ ผมทำให้ลูกค้าหลายๆ คนรู้สึกพอใจและคุ้มค่า เพราะลูกค้าจะนำไปเปรียบเทียบกับเพื่อนของลูกค้าที่จ่ายแพงกว่า แต่ของแถมที่ทำให้ไม่ได้มีอย่างเช่นเรา และเป็นการสร้างเอกลักษณ์ให้กับงานด้วย

สิ่งสุดท้ายคือ การทำมาหากินแบบครบวงจรเป็นทีมเวิร์ค ผมสังเกตว่างานถ่ายรูปของน้องๆ หลายคนค่อนข้างดี แต่ยังทำ Artwork ได้ไม่สวย ไม่สวยจึงไม่ทำ ไม่ทำลูกค้าก็เฉยๆ เฉยๆ ไม่จำ ไม่จำเลยไม่ได้ไปบอกต่อ ไม่บอกต่อเราก็ต้องเหนื่อยในการหาลูกค้าใหม่ๆ กระทบเป็นลูกโซ่ไป ถ้าเรามีคนที่ช่วยกันสนับสนุนในจุดที่อ่อนด้อยกว่าก็จะดี

ตอนนี้อยู่ในช่วงรวบรวมงานของทุกคน กะว่างานรับปริญญาที่ธรรมศาสตร์จะเป็นงานแรกที่ได้ลองรันระบบดู

จะฉลุยหรือไม่ ไว้ค่อยมาเล่าให้ฟังคราวหลัง

เขียนบล็อคมาตั้งแต่ ม.5 ปัจจุบันก็ใช้เวลายาวนานกว่า 7 ปีแล้ว เริ่มเขียนจาก html บ้านๆ บน notepad จนถึงโปรแกรมตาม Free diary + Free Blog ต่างๆ ไต่เต้ากันมาเป็น CGI ด้วยโปรแกรม Greymatter จนปัจจุบันมาลงเอยกับ Wordpress (ที่ครั้งนึงเคยเอามาลงเล่น แต่ไม่ชอบเท่าไหร่ จนวันนึงมันกลายเป็นโปรแกรมพื้นฐานของวงการ ก็เลยต้องใช้)

โปรแกรมก็ใหม่ Host ก็ใหม่ คาดว่าปัญหาน่าจะน้อยลงกว่าเดิม และสามารถรองรับโปรเจคสนองความอยากของตัวเองได้เพิ่มขึ้นอีก

ระหว่างที่ปรับแต่งตัว Wordpress จะพยายามมาเขียนรายงานการก่อสร้างเป็นระยะๆ ต่อไป