รอบปีที่ผ่านมาผมไม่ค่อยได้มีเวลาไปซื้อซีดีเพลงมากอย่างที่หวังไว้เพราะอยู่ห่างไกลแหล่งซื้อซีดีประจำ (ร้านดีเจสยาม) หรือที่พอกล้อมแกล้มได้อย่าง B2S ก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้ลูกค้าแกะซีดีลองฟังได้ก่อน จึงไม่กล้าเสี่ยงซื้อ กลัวจะเสียใจที่ซื้อซีดีมาฟังแค่รอบเดียว แล้วไปนอนรอความตายอยู่ในกล่องเหมือนเดิม

แต่ต้องบอกไว้ก่อนว่า หลายอัลบั้มอีกเช่นกันที่ดีมาก แต่ผมไม่ได้เลือกซื้อด้วยเหตุผลส่วนตัว เช่น เป็นของศิลปินค่ายใหญ่ ยังงัยยอดขายช่องทางอื่นก็ได้เยอะอยู่แล้ว หรือเป็นเพลงที่มีโอกาสฟังตามสื่อต่างๆ บ่อยเสียจนร้องได้โดยไม่เคยดูเนื้อเพลงจริงๆ

เริ่มนับถอยหลังได้เลยครับ

อันดับ 5 – อัลบั้ม Banglumpoo Band Blues : บางลำพู บลูส์

ผมชื่นชมในความกล้าของวงบางลำพู แบนด์มากครับ ที่ออกอัลบั้มบลูส์ท่ามกลางกระแส Kover (Korea + Fever) ที่กำลังก่อกวนวงการเพลงป๊อบเมืองไทย และกระแสเร็กเก้+สกาเกิ๊น ในหมู่วงการเพลงอินดี้เช่นนี้

น่าแปลกนะครับที่เราแทบไม่ค่อยได้ฟังเพลงบลูส์กัน ถ้านอกเหนือจากบทเพลงพระราชนิพนธ์แล้ว เราก็แทบนึกไม่ออกเลยว่าเราได้ฟังบลูส์จากศิลปินไทยจริงๆ กันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เท่าที่นึกออกก็มีแค่ “มาม่า บลูส์” เท่านั้นเองครับ

บางลำพู บลูส์ยังคงความเป็นบลูส์ได้ทั้งท้วงทำนองและเนื้อหา แม้อาจจะฟังไม่ลื่นหูเท่าไหร่ แต่เนื้อหาที่สะท้อนวิถีชีวิตที่ใกล้ตัว เศร้าๆ ปนรันทน เคล้ากับเสียงกีต้าร์แผดเล็กๆ แล้ว มันทำให้ผมโยกหัวตามจังหวะเพลงได้ไม่ยากเลยทีเดียว

อันดับ 4 – อัลบั้ม Telepathy : Yokee playboys

พี่โป้กลับมาแล้ว! เพลงเปิดตัวเพลงแรกอย่าง “ในวันหนึ่ง” แค่เพลงเดียวก็ทำให้ผมตัดสินใจซื้ออัลบั้มนี้มาครอบครองแล้ว และก็ไม่ผิดหวังจริงๆ ครับ กับเนื้อหาที่คมคายและดนตรีที่ละเอียดขึ้น หมดยุคของวงฟังค์ๆ เบลอๆ ไปแล้ว กลายเป็นเพลงที่มีซาวน์เป็นของตนเอง บวกกับเสียงร้องของพี่โป้ ที่ทำให้เพลงมันดูติ๊สขึ้นจริงๆ

ถ้าผมจำไม่ผิด Yokee Playboys ห่างหายจากอัลบั้มใหม่มานาน ส่วนพี่โป้เองยังมีผลงานให้ติดตามกันอยู่บ้างเนืองๆ อัลบั้มนี้แม้ไม่อาจทำให้พวกเขากลับมาสู่วงดนตรีทางเลือกอย่างที่เคยเป็นเมื่อก่อน แต่ก็ได้ปักหลักปักฐานให้กับชื่อๆ นี้และการันตีถึงคุณภาพเพลงที่ไม่เสื่อมคลาย

เพราะพวกเขาคือวงดนตรีในตำนานอีกวงครับ

อันดับ 3 – อัลบั้ม Medium Rare : บี พีระพัฒน์ เถรว่อง

อัลบั้มนี้เพิ่งออกมาไม่นานเท่าไหร่ ทั้งที่ฟังเพลงครบอัลบั้มแค่ไม่กี่รอบ แต่ผมถือว่าคุ้มค่าเป็นอันดับที่ 3 ครับ

เมื่อลองเปิดดูเครดิตในอัลบั้มนี้ ศิลปินที่มาร่วมงานกันภายใต้น้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของบี เครสเชนโด้ หรือ บี พีระพัฒน์ ไม่น้อยหน้าอัลบั้มใดในรอบปีนี้เลยครับ มีตั้งแต่พี่โอ๊ต Street Funk Roller, โซ่ ETC โปรดิวส์โดยหนึ่ง จักรวาล, พี่ก้อ ณัฐพล ศรีจอมขวัญ แต่งเพลงโดยบอย โกสิยพงษ์, บอย ตรัย และพี่จิก ประภาส!

สิ่งที่โดดเด่นในอัลบั้มนี้คือความหลากหลายทางดนตรีจากคนคุณภาพมากมาย เพื่อแก้ไขจุดด้อยจากอัลบั้มที่แล้วที่ส่วนของดนตรีดูเบาไป ทำให้ทุกเพลงในอัลบั้มฟังเพราะ ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงอารมณ์หรือห้วงเวลาใดๆ

Medium Rare มันนุ่มนวลและอร่อยอย่างนี้นี่เอง

อันดับ 2 – อัลบั้ม Gold medal : The Begins

ภาพแรกที่ฟังครบทุกเพลงจาก The Begins พวกเขาได้พาผมไปพบกับ Bee Gees ในยุคเฟื่องฟูเข้าให้แล้วครับ

ผมไม่เคยมีโอกาสได้ฟังวงนี้เล่นสดเลยซักครั้ง แต่ถ้าเสียงเพลงมันบรรยายความเป็นภาพได้ เชื่อใจได้ว่าพวกเขาคงสะกดเราให้เคลิ้มไปกับดนตรี Soul และ R&B ที่ครบเครื่องทั้งเพลงช้า เพลงเร็วสไตล์เต้นรำ หรือเพลง Cover สไตล์ของ The Begins ที่นำเพลงประกอบโฆษณาอย่าง “เรื่องจริง” มาทำเป็นดิสโก้ ก็ทำได้ไม่เสียของจริงๆ

ความปราณีตในงานที่ทำ ทำให้เพลงที่อยู่ในอัลบั้มน้อยเกินกว่าเงินที่เสียไป ผมอยากจะฟังเพลงของพวกเขามากกว่านี้ จึงต้องหาเพลงที่พวกเขาได้ร่วมโปรดิวส์ให้กับศิลปินอื่นๆ ผมก็ยังคงติดใจเพลง “ความคิด” ในแบบดิสโก้ ที่ทำร่วมกับสแตมป์, เพลง First Love ที่ให้กฤษ AF6 มาร้อง และเพลงจนมุม ช้าๆ ซึ้งๆ โซลๆ โดย Tabby AF6

ไม่ธรรมดาสมราคาวงดนตรีเหรียญทองครับ

อันดับ 1 – อัลบั้ม Million Ways To Write Part 1 : Stamp

 ผมจำช่วงเวลาแรกที่อัลบั้มนี้ออกไม่ได้ครับ แต่กว่าจะได้ซื้อก็ต้องข้ามปี ประมาณช่วงเดือนกุมภาพันธ์ได้ นับจากวันนั้น ถ้าผมซื้ออัลบั้มนี้เป็นเทป นอกจากผมจะซื้อเก็บไว้ในรถ ในบ้าน ในซาวน์เบ้าว์ติดตัวแล้ว ป่านนี้เทปทุกม้วนคงยืดไปหมดแล้วครับ

ไม่เสียแรงที่เป็นเด็กปั้นของบอย โกสิยพงษ์เลยครับ ด้วยช่วงอายุ 20 ปลายๆ แต่มีมุมมองเพลงเชิงบวกตามสไตล์เจ้าพ่อเพลงรัก ผสมผสานกับความคิดสร้างสรรค์ที่หยิบจับมุมมองของคนช่วงวัยเดียวกันที่กำลังขับเคลื่อนวงการเพลงไทยจากยุคเน้นขายหน้าตานักร้อง เข้าสู่ยุคขายเนื้อหาสาระของเพลง

ทิศทางของเพลงไทยในปีหน้า เพลงเพราะๆ ที่เราจะได้ฟังกัน นอกเหนือจากการพูดขาดจากสองบอย (บอย โกสิยพงษ์, บอย ตรัย) แล้ว สแตมป์นี่แหละครับ ที่จะช่วยอาสาพาเพลงไทยไปสู่จุดรุ่งโรจน์อีกแรง

ปีนี้ Gadget ได้เปลี่ยนภาพจาก “ของเล่นคนรวย” ที่แสนจะไกลตัวให้กลายเป็นอุปกรณ์เปลี่ยนวิถีชีวิตให้ดูเป็น “ชนชั้นกลางแบบไฮโซ” มากขึ้น กลุ่มลูกค้าที่เล่น Gadget ในสยามประเทศปี 2009 จึงขยายฐานจากเดิม ลงมาสู่ชนชั้นกลางมากขึ้น และลามไปถึงชนชั้นล่างบางส่วนที่พยายามเกาะกระแสสังคมให้ทัน

จริงๆ ภาวะแบบนี้เกิดขึ้นเสมอในสังคมไทยนะครับ ไม่จำเป็นต้องเกิด Gadget Fever อย่างที่ผมบอกก็ได้ แต่ปีนี้ค่อนข้างเด่นชัด โดยเฉพาะปฏิกิริยาเร่งโตอย่างปรากฎการณ์ “นช.ทวิต” เป็นตัวชูโรงครับ

เราต้องยกความดีความชอบส่วนหนึ่งให้กับ นช. ท่านนั้นที่ได้สร้างคุณูปการแก่วงการไอทีไทยอีกแล้ว เพราะผมไม่เคยเห็นใครบนโลกใบนี้ทวิตอะไรก็เป็นข่าวลงสื่อแทบทุกช่องทางในสยามประเทศ ความสะใจของการเสพสื่ออย่างนึงคือการเข้าใกล้ติดขอบจอ เมื่อ นช. เค้าทวิต แฟนๆ รากหญ้าของเขาก็พยายามจะหาช่องทางในการติดตามข่าวสารด้วยวิธีการต่างๆ

นั่นทำให้กระแส Netbook Fever เกิดขึ้นในสยามประเทศช่วงตั้งแต่ต้นปีมา ผมไม่ได้เหมารวมถึงภาวะนี้ว่าเกิดจาก นช. อย่างเดียวนะครับ เพราะภาวะความกลัวการเผชิญหน้าของชาวสยามได้ซึมลึกเกินกว่าที่เราจะมาพบปะประจัญหน้าเพื่อพูดคุยและแลกเปลี่ยนความเห็นอย่างเสรีเหมือนก่อน จึงหลีกเลี่ยงไปแสดงความเห็นในเว็บบอร์ด หรือ Social Network อื่นๆ กัน

พลอยให้อุปกรณ์ที่สามารถเชื่อมต่อ Social Network นั้นพลอยขายดีไปด้วย เช่น มือถือที่สามารถต่อเน็ตได้, Netbook หรือ Aircard

ส่วนใครที่ไม่อาจตามโลก 2.0 ได้ก็ไม่ได้หมดหนทางเสียทีเดียว ยังมีโลก 1.0 ให้ติดตามกันอยู่ โดยเฉพาะจานดาวเทียมหลากสีหลายยี่ห้อ ที่สร้างความรู้สึก “เชื่อมโลก” ใบโตให้อยู่แค่หน้าจอโทรทัศน์ ลบภาพที่คนอื่น (โดยเฉพาะชนชั้นกลางในเมือง) ดูแคลนว่าสังคมปริมณฑลเป็นพวกไร้โลกทัศน์ลง

ภาพจาก Google Images

Gadget ที่เป็นพระเอกประจำปีนี้อย่าง Netbook จึงมีอัตราการขยายตัวสูงมากอย่างมีนัยสำคัญ อย่าลืมนะครับว่าสยามประเทศมีพื้นที่ให้บริการอินเตอร์เน็ตแบบไร้สายครอบคลุมแค่ไม่กี่ตารางกิโลเมตร เอาแค่ในเมืองหลวงก็ยังไม่เต็มพื้นที่ดีเลย หากหวังพึ่ง 3G นี่คงแล้วใหญ่ ประหนึ่งรอถูกหวยรางวัลที่ 1 แต่ไม่คิดจะซื้อหวยกันนั่นแหละครับ

ชื่ออุปกรณ์ก็บอกอยู่แล้วว่า Netbook ไม่ใช่ Notebook การใช้งานหลักจึงมีเพียง CPU ที่รองรับการใช้งานอินเตอร์เน็ตและการใช้งานอื่นๆ เบื้องต้นเท่านั้น ถ้าอินเตอร์เน็ตไม่ดีหรือไม่มี การทำงานอื่นก็แทบไม่สร้างประโยชน์ใดๆ ให้กับ Netbook เลย แม้ว่าข้อดีที่สร้างความน่าสนใจของมันคือน้ำหนักที่เบา แต่หน้าจอที่มีขนาดเล็กสร้างปัญหาการใช้งานให้กับผู้ใช้งานที่ต้องการทำงานต่อเนื่องกันนานๆ ให้ปวดตา และคีย์บอร์ดไทยที่จำเป็นต้องลดขนาดลงเพื่อยัดลงในโครงสร้างขนาดเล็กได้

แต่ด้วยความต้องการของผู้บริโภคที่อยากสร้างแบรนด์ให้กับตัวเองว่าเป็นคนทันสมัย ติดตามข่าวสารบ้านเมืองแบบไม่ถูกปิดกั้น ลบภาพที่ชนชั้นอื่นดูถูก หรือเลือกที่จะเข้าสู่สังคมเสมือนที่ปราศจากเรื่องการเมืองที่บังคับให้เลือกข้างเช่นนี้  การปลีกวิเวกด้วยอุปกรณ์ที่ย่อมเยาและพกพาสะดวกเช่นนี้ จึงเป็นที่นิยม และได้รับเลือกให้เป็น Gadget of The Year แห่งสยามประเทศครับ 

แต่ปีหน้า Netbook แป๊กแน่นอนนะครับ

ถ้าในมุมมองของเทคโนโลยี Intel บอกมาแล้วว่าสุดท้ายแล้วผู้ใช้งานก็ไม่ได้ชอบ Netbook ซะเท่าไหร่หรอก และเทคโนโลยี Touch Screen กำลังมาแรงด้วย Netbook จะถูกแปลงสภาพเป็น Tablet ราคาย่อมเยามากกว่า

ถ้าเฉพาะในสยามประเทศ เมื่อเศรษฐกิจดีขึ้น คนเริ่มจับจ่ายใช้สอยมากขึ้น Netbook ที่มีราคาหมื่นต้นๆ ก็จะถูกแทนที่ด้วย Notebook ที่ทรงพลังกว่า ด้วยราคาที่คุ้มกว่า ขณะเดียวกันสังคมจะเริ่มนิ่งและเปิดกว้างให้แสดงออกมากขึ้น การพบปะพูดคุยเสวนากันแบบเจอกันตัวเป็นๆ จะกลับมาอีกครั้ง Social Network ก็จะลดความเชี่ยวกรากลงจากที่เคยเป็นเช่นทุกวันนี้

กระแส Netbook จะลดลง ตราบใดที่เรายังไม่มี 3G และนช. คนนั้นไม่ได้กลับมาเป็นใหญ่อีกครั้ง

ผมภาวนาให้ตัวเองคิดผิดเรื่องกระแส Netbook ด้วยเหตุผลข้อแรกข้อเดียวครับ!