Archive for August, 2007
ความคมของคนคิดคำ
เป็นครั้งแรกที่ผมได้โคจรใกล้อาชีพในฝันอย่าง Copywriter มากที่สุด ไม่ได้เป็นแค่ผู้ฟัง แต่เป็นคนยิงคำถามสัมภาษณ์พี่จู๋ หรือคุณศิริพรรณ เตชจินดาวงศ์ ภรรยาผู้กำกับที่มีผลงานสุดติ๊สแดกอย่างฟ้าทะลายโจร และหมานคร
พี่จู๋เน้นย้ำอยู่แทบจะทุกจังหวะที่เกิดความเงียบงันในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นั้นว่า “ยังอยากจะเป็นอยู่อีกมั้ย อาชีพนี้?” เพราะเมื่อผมได้ซักถามมากขึ้นเรื่อยๆ อาชีพที่ใครหลายคนใฝ่ฝันว่าเต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ ขายพ่วงด้วยเม็ดเงินมหาศาลนั้น แท้ที่จริงแล้วมันก็ไม่ต่างอะไรกับคนทำงานออฟฟิตซักเท่าไหร่ กรอบหลายกรอบยังคงอยู่ ความงี่เง่าทั้งคนระดับบนๆ ไล่จนถึงลูกค้า ก็เจอะเจอกันได้ทุกวงการ
ผมพยายามแกะรอยในรอยหยักสมองของพี่จู๋อยู่หลายหน แต่ก็เป็นเหมือนเช่นทุกครั้งที่ว่า ไม่มีใครเป็นหนุ่มเมืองจันทร์ เป็นวชิรา หรือเป็นพี่จู๋ได้ด้วย Howto แบบชุดแฮปปี้มิลล์แต่อย่างใด ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นจาก “พลังใจ” อันมากมาย ประสบการณ์ที่สะสมมาอย่างยาวนาน และที่สำคัญที่ทำให้คนเราแตกต่างนั่นก็คือ “โอกาส”
แต่พี่จู๋ไม่ใช่คนที่นั่งรอแต่โอกาสอย่างเดียว หลายครั้งก็ต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อเปิดโอกาสให้กว้างขึ้น อย่างเช่นเมื่อคราวที่ส่งนิยาย “ฟ้าทะลายโจร” เข้าพลอยแกมเพชรเพื่อให้นิตยสารตีพิมพ์ และจะนำไปอ้างอิงกับนายทุนได้ว่าบทหนังสุดเซอร์นั้นเป็นนิยายเรื่องหนึ่ง หากมันยังเป็นเพียงแค่ความคิดเพ้อฝัน เราก็คงไม่ได้เห็นหนังแนวล้ำๆ แบบนั้นแน่
นอกเหนือพรของพี่จู๋ว่า “แค่ได้เขียนก็ได้เป็นพรอันประเสริฐข้อที่หนึ่ง เขียนจนจบเป็นพรประเสริฐข้อที่สอง เขียนแล้วมีคนให้พิมพ์ถือเป็นพรประเสริฐข้อที่สาม ถ้ามีคนซื้อไปอ่านก็คิดว่าเป็นโบนัส” ที่ผมต้องไขว่คว้าหาพรนั้นแล้ว คำคมของคนคิดคำที่ตอบ ตบ และศอกกลับเสียงบ่นของผู้ทีทำงานนอกกระแสเหล่านั้นจนเลือดกลบปากไปตามๆ กัน
“ไม่มีใครบังคับให้คุณทำในสิ่งที่อยากทำ”
เออจริงว่ะ… คิดได้งัยว่ะ
1 comment