UP2GU.NET

อึ่ง ทึ่ง เสียวกันเป็นแถบๆ ในช่วงเวลาครึ่งหลับครึ่งตื่น ฟังศาลรัฐธรรมนูญอ่านคำพิพากษาว่าจะยุบหรือไม่ยุบสองพรรคการเมือง ที่พรรคหนึ่งเปรียบเสมือนสถาบันการเมือง ส่วนอีกพรรคที่เพิ่งเติบโตอย่างก้าวกระโดด มุ่งหวังจะเป็นสถาบันการเมืองเฉกเช่นเดียวกับพรรคแรก แต่ผลสุดท้ายคือ เก๋าเรียกพ่อ ปชป. รอดมาได้อย่างขาวสะอาด ส่วน ทรท. กระบอกปืนแตก พ่ายยับอย่างไม่มีชิ้นดี

สื่อมวลชนหลายแขนงต่างให้ความสนใจคอยติดตาม นำเอาผู้รู้ผู้เชี่ยวชาญมาวิเคราะห์ สิ่งที่ผมจำได้แม่นยำเพราะมันขัดหูที่สุด คือคำพูดของอาจารย์ปริญญา เทวานฤมิตรกุล ที่อ้างถึงคำตัดสินยุบพรรคโดยใช้บรรทัดฐานของกฎหมายจากผู้ที่ “ข่มขืน” ประชาธิปไตย ทั้งๆ ที่คนที่ทำผิดถึงขนาดที่ต้องยุบพรรคนั้น แค่กระทำการลวนลามต่อระบอบประชาธิปไตยเท่านั้น

จริงอยู่ที่นักวิชาการหลายท่านก็ไม่เห็นด้วยกับรัฐประหารว่ามันไม่ได้แก้ปัญหาใดๆ คล้ายคอมแฮงค์แล้วแค่รีสตาร์ทเครื่อง โดยหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ปัญหาจริงๆ ที่ทำให้คอมรวนนั้นยังอยู่ครบทุกอย่าง การเมืองก็เช่นกัน แท้จริงแล้วเราต้องปล่อยให้กระบวนการทุกอย่างดำเนินต่อไปตามครรลอง โดยไม่แทรกแซง ให้เกียรติประชาชน และเคารพในสิทธิเสรีภาพความเป็นประชาธิปไตย

ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจนักวิชาการพูดเท่าไหร่หรอกครับ ในเมื่อความจริงมันเห็นกันอย่างเต็มสองตาสองหู ประชาชนที่ขาดการศึกษาก็หวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะมีเทวดาลงมาโปรดให้ทุกคนพ้นทุกข์ เขาไม่สนใจถึงสิทธิความเท่าเทียมกันตราบใดที่ในสังคมไทยก็ไม่เคยมีช่วงเวลาใดที่คหบดีเท่าเทียมกับชาวนาอย่างแท้จริงซักนิด เขามองแค่ว่าใครจะทำให้ข้าวหล่นลงปากท้องเท่านั้น

ดังนั้น ต่อให้เรายุบพรรคไปกี่พรรค ต่อให้นักการเมืองหมดสิทธิลงเล่นการเมืองกี่ปี ต่อให้มีรัฐธรรมนูญที่ดีที่สุดในโลกกี่ฉบับก็ตาม ตราบใดที่เรายังไม่เคยให้เกียรติเสียงจากชาวบ้านทุกคน และมันยังเป็นแค่ประชาธิปไตย 4 วินาทีอย่างที่อ.เอนก เหล่าธรรมทัศน์พูดไว้ ผมก็เชื่อว่า เราจะได้เห็นนักวิชาการมานั่งชี้โบ้ชี้เบ้โดยไม่ทำห่าอะไร และนักการเมืองที่ยังคง “เล่น” การเมืองโดยไม่สนใจความผิดถูกอีกต่อไป

ตราบใดที่เรายังไม่คิดจะตั้งใจฟังเสียงของคนข้างๆ เรา