Skip to content →

Wordcamp Bangkok 2008

เมื่อเช้าค่อนข้างตื่นเต้นที่จะต้องมางาน Wordcamp เพราะหลายปีที่ผ่านมาผมไม่ได้ออกงานเหมือนก่อน (พูดอย่างกะเซเล็บ หึหึ) นับตั้งแต่ยุค Thaidiarist.com ล่มสลายไปช่วงแรก เป็นฤษีเฝ้าถ้ำพร้อมๆ กับใช้นามแฝงเขียนเรื่องสั้นในเว็บอื่นๆ มากกว่า แต่พอเห็นรายชื่อวิทยากรอย่างพี่เก่ง, พี่เม่น, พี่บัง ก็พออุ่นใจได้แล้วว่างานนี้เหมือนรวมรุ่น Blogger ยุค 1.0 ฮ่าๆๆ

 

ลงทะเบียนหน้างาน อภินันทนาการจาก นปก. ทีม มีให้เลือกทั้งแบบน้ำเงินเขียวเข้ม หรือแดงแปร๊ด

 

ทุกคนเติบโตขึ้นตามกาลเวลา ผมก็ว้าวุ่นตามประสาของผม พอกลับมาในแนวทางที่ตัวเองชอบอย่างเรื่องบล๊อค (หรือในยุค 1.0 เรียกกันว่า “ไดอารี่”) ก็คงจะดูช้าเกินไป ตามใครไม่ทัน แต่พอได้มางานนี้แล้วยังใจชื้นได้หน่อยว่า อย่างน้อยเราก็มีแฮนดิแคปเรื่องฝีมือการเขียนไม่น้อยน่าใครเหมือนกัน ฮ่าๆๆ แต่ในเรื่องที่เหลืออย่างเช่นตีม ปลั๊กอินต่างๆ การแก้ไขปัญหาการใช้งาน หรือแม้กระทั่งการโปรโมทนั้น ไม่ประสีประสาใดๆ เลยครับ มางานนี้จึงหวังมาตวงเอาอย่างเดียว

 

คนเยอะจริงๆ ครับ บรรยากาศครึกครื้นใช้ได้

 

Wordcamp หรือรวมพลคนใช้งาน WordPress ในวิทยากรบางท่านให้บรรยากาศเหมือนอยู่ในงานรวมพลของเหล่าบล๊อคเกอร์มากกว่า แต่ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีนะครับ เพราะ “แก่น” ของมันไม่ได้อยู่ที่โปรแกรมที่ใช้งานจะเป็นของค่ายไหน เป็น Movable Type, WordPress, Blogger หรือ Exteen ก็ตาม แต่อยู่ที่เนื้อหาที่ทุกคนร่วมกันเขียนลงไปในสังคมอินเทอร์เน็ตต่างหากครับ น่าแปลกใจคือ งานนี้แม้จะเกิดขึ้นครั้งแรก แต่ผู้คนมาเยอะจนเต็มห้องประชุมใน TCDC เลยครับ หลายท่านมีอายุมากกว่าผม แต่มีความสนใจเรื่องของการแชร์ประสบการณ์และความรู้ อีกหลายท่านถ่ายทอดมุมมองความคิดด้วยวิธีการที่ต่างกัน และอีกหลายท่านทุ่มเทเวลาเพื่อพัฒนาให้โปรแกรมนั้นใช้งานง่าย ทั้งการแปล การนำเสนอ Plugin ดีๆ หรือการอธิบายให้มีความน่าสนใจ

 

 

เป็นช่วงที่ดูขัดหูขัดตาพิลึกครับ เอาคนติ๊สๆ มาอยู่กับคนเนิร์ทๆ ได้ยังงัย ฮ่าๆๆ
(ป๋าเต็ด Feat. บอยด์ โกสิยพงศ์)

 

(ซ้าย) พี่เม่น imenn.com พูดเรื่อง Theme & Design
(ขวา) พี่เก่ง Keng.com พูดเรื่อง ทำไมต้อง wordpress (ด้วยว่ะ)

ในภาพรวมของงานนี้ค่อนข้างดีนะครับ (แม้ว่าช่วงหลังๆ จะไม่ค่อยมีใครฟังแล้วก็ตาม ฮ่าๆๆ) มีแนวโน้มว่าในปีหน้าจะพาผู้ก่อตั้ง wordpress มาร่วมเสวนาด้วย แต่ด้วยประสบการณ์ส่วนตัวแล้ว การที่งานไม่เปิดช่วงเวลาให้แต่ละคนรู้จักหรือแนะนำตัวระหว่างกัน ทำให้คนขี้อายอย่างผมไม่ทราบเลยว่า คนนั่งข้างๆ ผมเขียนอยู่ที่เว็บอะไร กว่าผมจะรู้ว่าตากล้องที่เดินไปมาหน้าตาคุ้นๆ นั้นคือไอ้แอนนนนน.คอม ก็ปาเข้าไปช่วงท้ายรายการแล้ว หรืออย่างพี่ด๊อกด๋อย ผมจำชื่อพี่ได้ พี่เคยทำอยู่ catcha.co.th มาก่อน ผมก็ไม่ได้มีโอกาสทักทายเลยครับ 

อีกอย่าง ผมกลัวว่าเวทีนี้จะกลายเป็นแหล่งรวมตัวของเหล่านักพัฒนา มากกว่าเหล่าผู้ใช้งานครับ ลองนึกภาพเล่นๆ นะครับว่า ถ้าในห้องนี้เป็น Mac User ทั้งหมด ความภาคภูมิใจที่ในการใช้งานเครื่องแมคนั้น ทำให้ทุกคนเดินยืนกันได้ทั้งห้อง แต่กับผู้ใช้งานธรรมดานั้น แม้จะรู้ว่าโปรแกรมนั้นใช้งานง่ายจริง แต่ความผูกพันยังไม่เกิดขึ้นครับ หรือไม่มากพอเท่าผู้ใช้ diaryis หรือ storythai ซึ่งก็ควรจะมีงานในรูปแบบนั้นด้วยเช่นกัน

 

รับรองว่ารอบหน้า ผมก็คงไม่พลาดแน่นอนครับ :)

 

อ้อ.. ขอแถมมุมหน้ามู่ให้ชมกันครับ และรูปบรรยากาศในงานนี้ครับ

 

 

[gallery=1]

Published in WordPress