Skip to content →

Academy Blogtacia – ปั้นบล็อคให้เป็นดาว ตอนที่ 1

หลายครั้งที่ไอเดียของผมผุดขึ้นในห้องน้ำ ขณะนั่งขี้!
และมักจะลืมจดบันทึกไอเดียที่ผุดเหล่านั้น แต่ผมไม่ยักกะลืมล้างตูดเมื่อขี้เสร็จ!

บังเอิญว่าหลังจากที่คุณแม่ของผมทำการย้ายข้าวของหลังบ้านครั้งใหญ่
ทำให้ฮวยจุ้ยของผมเปลี่ยนไป คอมพิวเตอร์หันหน้าให้ห้องน้ำ
มันแปลความหมายตามหลักฮวยจุ้ยศาสตร์ได้ว่า
อีกหน่อยผมจะไม่ลืมจดเหมือนไม่ลืมว่าตัวเองต้องเข้าห้องน้ำเมื่อปวดขี้
และได้ทำกิจกรรมบางอย่างในห้องน้ำ โดยไม่ต้องแบกคอมเข้าไป
เพื่อเปิดคลิปวิดิโอดูกันอย่างสดๆ และโจ๋งครึ่ม

อื้ม…อื้ม…อื้ม…

พุทธิไอเดียของผมที่จะมาบอกกล่าว อาจรวบรวมความรู้ทีผสมปนเปมาจากชาวบ้าน
ซึมซับจากพี่เก่งบ้าง คุณ MacroArt บ้าง รวมๆ เข้ากับพื้นเพเดิมของการเขียนบล็อค
หรือสมัยก่อนเรียกกันว่าไดอารี่ออนไลน์ มาเป็นระยะเวลานานร่วม 7 ปี
จนป่านนี้ ก็ยังไม่ได้สร้างสรรค์สิ่งใหม่ ศัพท์ไทยโก้หรูที่ว่า “นวัตกรรม” กะเขาบ้างเลย

ความคิดจากห้องส้วมนั้นก็คือ สร้างสรรค์สิ่งที่แตกต่างลงในบล็อค (เสียทีเถอะ)
มันมีความหมายว่า การเขียนเรื่องเดิมๆ แบบที่คนอื่นทำกันนั้น เลิกเสีย
ตราบใดที่เรายังหาจุดขายตรงนั้นไม่ได้ ก็ไม่มีทางได้เกิด (แม้เราจะเกิดมานานแล้วก็ตาม)
แต่หากว่าใครอยากเป็น Blogger แนวสมานฉันท์ ไม่ออกสังคมก็ตามใจนะครับ

กลับมาที่ความต่างนั้นต่อ – ผมว่ายังมี content อีกมากมายที่ยังไม่ได้เขียน
ผมแว๊บความคิดหนึ่งจากคุณโชค บูลกุล เจ้าพ่อฟาร์มโชคชัย ที่ผมซดมาตั้งแต่เด็ก
รสจืดกับรสสตรอเบอรี่อร่อยติดใจมากเลยครับคุณโชค ฮ่าๆๆๆ (โฆษณานิดนึง)
คุณโชคบอกทำนองนี้ว่า เขาทำธุรกิจโดยเล่นกับเวลา และประสบการณ์
อย่างฟาร์มโคนมก็ต้องใช้เวลาและประสบการณ์ มีเงินอย่างเดียวทำไม่ได้หรอก

เอ๊ะ..แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว บ่งบอกถึงแนวทางการเขียนบล๊อคได้แล้วหรอครับ

แม่นแล้ว..ไม่ผิดหรอกครับ มันทำให้ผมฉุกคิดได้ว่า
เรื่องราวบางอย่างผมไม่ค่อยถนัดในการเขียนมากเท่าไหร่หรอก ก็ไม่ต้องไปฝืนมันบ่อยนัก
และเรื่องราวบางอย่าง น้อยคนนักที่จะมีความเชี่ยวชาญ
หรือเชี่ยวแต่เป็นใบ้ทางอักษร เล่าเรื่องไม่เป็นซะงั้น
ยกตัวอย่างเช่น คุณเป็นเพียงมนุษย์สามัญชน จบมาแล้วไม่มีงานทำ ตระเวณหางานไปเรื่อย
สองปีกว่าแล้ว ยังหางานไม่ได้เลย หรือถ้าได้ ก็หนีไม่พ้นพวกขายตรงและขายประกัน 😀
เรื่องราวชีวิตอาจน่าเบื่อ แนวจน เครียด กินเหล้ากันเลยทีเดียว
แต่ถามหน่อยว่า จะมีคนที่ซวยเรื่องการงานแบบนี้กี่คนในประเทศครับ
อาจจะมีเยอะ แต่ก็น้อยนักที่จะมาเขียนบล็อค เล่าประสบการณ์ความซวยเหล่านั้น
อีกทั้ง คุณเองก็คงมีประสบการณ์มาพอสมควรกับการเข้าออกบริษัทต่างๆ
เวลาไปสัมภาษณ์งานต้องเตรียมตัวยังงัยบ้าง เตรียมเอกสารยังงัย
หรือแม้แต่การวิเคราะห์ถึงตัวคุณเองว่า การสัมภาษณ์งานครั้งที่แล้วพลาดตรงไหน
องค์ความรู้และประสบการณ์เหล่านี้ เด็กจบใหม่คนอื่นๆ ไม่มีวันได้เจอ
ตราบใดที่เขาไม่ได้ตกงานนานสองปีเท่าคุณ 😀
และเรื่องราวเหล่านี้ ก็ล้วนแต่เป็นสิ่งที่จำเป็น ที่ผู้อ่านต้องค้นหา และอยากเสพ

ชักยาวไปและ เดี๋ยวผมมาต่อตอนที่สองแล้วกัน
ว่ายังมี Content แบบไหนที่ตลาดยังขาด และมีความต้องการอยู่
หรือถ้ามันพอมีบ้างแล้ว ต้องทำอย่างไรหล่ะ ถึงจะโดด และโดนใจ

Published in Blog Life